GWHP

Huurdersraad Woningstichting Patrimonium

hier valt niets te halen

Arme mensen geven hun laatste euro nog aan elkaar

In Groningen is het heerlijk wonen en er is altijd wel wat leuks te doen. Toch leven er 18.000 stadjers van een laag tot zeer laag inkomen. Om meer over dit thema te weten komen nam GWHP contact op met Marloes de Bie. Marloes schreef een boek over armoede in Groningen genaamd ‘Hier valt niets te halen?’. In dit boek staan zeven indringende portretten van mensen die met armoede te maken hebben. Iedereen gaat er weer anders mee om. En in die verscheidenheid ligt volgens Marloes ook de kracht: “Volhouden, in jezelf blijven geloven, dat is wat elk verhaal uitdraagt.”

Marloes vertelt dat de economische crisis haar, zoals zoveel mensen, behoorlijk heeft geraakt. “Ik heb jarenlang met twee kinderen moeten rondkomen van een zeer minimaal inkomen. Ik weet dus wat armoede is. Bijna niemand die arm is heeft daar zelf voor gekozen. Ik noem een aantal voorbeelden: je hypotheek komt onder water te staan, je man is kostwinner maar je relatie loopt op de klippen, je raakt je baan kwijt, wordt ziek maar komt niet in aanmerking voor vergoeding. In andere woorden: vaak is het gewoon domme pech.”

Armoede is een fulltime baan
Veel mensen praten liever niet over hun armoede zegt Marloes. “Er zijn veel vooroordelen, ook in de media: ‘Het is je eigen schuld’, ‘arme mensen hebben een gat in hun hand’, ‘je bent zeker te lui om te werken.’ Dat is heel kwetsend.”

“Armoede is vooral de kunst om elke dag je begroting rond te krijgen. Iemand die arm is denkt niet in euro’s maar in het aantal dagen eten voor zijn gezin. Als je eenmaal op achterstand staat dan wordt die achterstand vaak snel groter. En iedereen begint aan je te trekken: de zorgverzekering, de woningbouw, de energiemaatschappij. Er is veel betutteling, er wordt gedreigd met boetes, alsof je zelf niet weet dat er problemen komen als je niet betaalt. Dit zorgt samen met onmacht voor heel veel stress. Armoede wordt zo een fulltime baan. Na een paar jaar ben je helemaal murw. En je wereld wordt steeds kleiner omdat je niets kunt. Een kopje koffie op een terras kost € 3,-. Dat is een dag eten. Dat knaagt aan je waardigheid.”

De gemeente Groningen zet zich in voor het verlichten van armoede
In Groningen zetten veel beroepskrachten en vrijwilligers zich in voor mensen met een laag tot zeer laag inkomen. Het is voor professionals niet altijd gemakkelijk om op een goede manier gesprekken met hen te voeren, aan te sluiten bij hun realiteit of het juiste advies te geven. Daarom werkt de gemeente Groningen samen met Sint Martinus’ Pronkjewailn; een organisatie die zich specifiek met dit thema bezighoudt en ervaringsdeskundigen inzet in haar trainingen.

Om arme gezinnen een steuntje in de rug te bieden, zijn er kind-pakketten beschikbaar gesteld. Kinderen kunnen als ze naar school gaan bijvoorbeeld een laptop of een goede tweedehandsfiets krijgen, met korting sporten of gratis kleding krijgen van Kledingbank MAXIMA. De gemeente belt proactief bijstandsgezinnen op om ze te informeren over deze mogelijkheden. De mensen die de telefoongesprekken voeren, komen zelf uit de bijstand. Ze spreken de taal van de persoon aan de andere kant van de lijn. Er wordt fruit gebracht naar scholen en op sommige scholen kunnen de kinderen zelfs ontbijt krijgen.

“Bij de sociale dienst in Groningen werken ook echt mensen die alles uit de kast halen om de situatie dragelijk te houden” zegt Marloes. “Maar we hebben een periode van enorme bezuinigingen achter de rug. Medewerkers van de sociale dienst waren aan handen en voeten gebonden, en kregen vooral de instructie om regels na te leven. De werkdruk was groot. Dit wordt nu beter”.

Sinds 2012 stijgt het aantal kinderen in bijstandsgezinnen in Groningen nog ieder jaar, ook sinds het met de economie beter gaat. Daarom geeft Marloes trainingen aan wijkteams en op scholen over het herkennen van armoede. “Je vraagt niet aan moeders of ze arm zijn.” Dus leer ik docenten hoe ze signalen op kunnen pikken en het onderwerp bespreekbaar kunnen maken. Ik geloof in een lokale aanpak. Van onderop, en dan stap voor stap uitwerken naar een breder niveau. De vraag die we mensen stellen is: Wie was jij voordat je in deze situatie terecht kwam? Wie wil je (weer) worden en hoe kunnen we je helpen om daar te komen?”

Heel veel succes Marloes!

Lees hier het het volledig boek: Hier valt niets te halen?

Tekst: Karin Andringa (redacteur)

admin • 26 oktober 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *